Facebook Twitter Google Plus

Ons bezoek aan de Dorpskerk

25 september 2017   |   Door EvV (Redactielid)
Zaterdag 9 september, Open Monumentendag. Mijn vrouw en ik besloten om naar een muziekuitvoering te gaan in de Dorpskerk op de Oude Markt in Bodegraven.

Daar speelde Camerata Capelle werken van o.a. Bach en Scarlatti en zou de voor ons onbekende sopraan Yelena Guryeva twee cantates zingen.

Met de hulp van Buienradar planden wij ons korte fietstochtje zodanig dat wij droog over konden komen. Dat lukte. Wij gingen de kerk in, met enige schroom, want wij zijn bepaald geen regelmatige kerkgangers. “Leuk dat je er bent”. Zowaar een bekende. Van de Fitness nog wel.

Zodra we in de kerk waren, kwam de regen met bakken uit de lucht en ging vergezeld van onweer.
Achterin de kerk een orgel in een prachtige roodbruine orgelkas en versierd met verguld houtsnijwerk.
Wij liepen naar voren. Daar waren de musici van het ensemble Camerata Capelle aan het inspelen.
Ik vroeg de eerste violist waar we in verband met het geluid, het beste konden zitten. Dat was op enige afstand.

Het ensemble speelde twee sinfonia’s van Scarlatti. Alle twee voor fluit, strijkers en basso continuo waarvan een aangevuld met hobo. De cantate van Ariosti en van Bach werden vertolk door de sopraan Yelena Guryeva uit Kazachstan. Kazachstan, het land met mooie tradities als het jakracen en ruiters die het spelletje Kyz Kuu (‘vang het meisje’) spelen. Gelukkig hebben ze Yelena nooit te pakken gekregen. Laat die jongens op hun snelle paarden maar fijn over de Kazachse steppen jakkeren en laat Yelena maar hier zingen. Want Yelena kan goed zingen; mooi ingetogen en zuiver. Dat bewees ze wel in de schitterende cantate “La Rosa” van Ariosti en de cantate “Non Sa Che Sia Dolore” (Hij kent de betekenis van verdriet niet) van Bach. Deze laatste cantate is uiteraard wat droefgeestig van karakter en ik vroeg me af of dat de reden was dat Yelena en de musici allen in het zwart waren gekleed. Er volgde nog een mooie fluitsolo van fluitiste Marinka Dormaar en een hoboconcert van Marcello op uitstekende wijze vertolkt door Marjola Uitendaal.

Alles bij elkaar een mooi concertje van Camerata Capelle onder leiding van Boudewijn Bruil met de solisten. Zeker als je daarbij bedenkt dat het niet zo eenvoudig is om met een klein gezelschap en met een enkele vocalist zo’n grote kerkruimte enigszins te vullen.

Wij liepen richting uitgang. Het plensde nog steeds van de regen. En terwijl wij daar enigszins stonden te dralen, begon het orgel te spelen. Eigenlijk ben ik helemaal niet zo’n fan van orgelmuziek, maar dit orgel had een prachtige klank. En of dat door de vrijwel lege kerk kwam, weet ik niet, maar de klanken waren mooi vol, rond en enigszins gedempt. Geen schelle tonen en geen rafeltjes.

“U kunt boven wel even boven gaan kijken bij de organist, hoor”, zei iemand van de organisatie. Dus gingen wij naar de achterzijde van de kerk, beklommen een steile trap met smalle treden en kwamen in de uiterst klein bemeten ruimte voor de organist. Er waren al enkele bezoekers en wij moesten ons achter de organist langs wurmen om nog een plekje te kunnen bemachtigen.

De organist bleek uit Waddinxveen te komen. Hij speelde vol overgave en was zichtbaar onder de indruk van het orgel. En terwijl hij speelde, was er een andere organist die schijnbaar lukraak, links en rechts, allerlei registers opentrok en andere weer dicht zette. En telkens veranderde daarmee het temperament en de klankkleur van het orgel. Fantastisch! En de Waddinxveense organist speelde onverstoorbaar verder. Na enige tijd stopte hij met spelen. “Zit een mooi geluid in dit orgel” zei hij toen hij opstond. “Een beetje gedempt”. Gelukkig, dacht ik, hebben mijn doorleefde trommelvliezen het toch goed geregistreerd.

De ‘andere’ organist bleek Niek van Vliet, vanaf 1967 tot een paar jaar geleden organist in de Dorpskerk.
Niek liet ons eerst horen wat voor mogelijkheden zo’n orgel heeft. “Romantisch” zei hij, deed een aantal openstaande registers dicht en enkele andere open. Een mooi melodieus stukje muziek in een warme klankkleur volgde. En met slechts een of enkel registers open, liet hij horen dat het ook subtiel kan. “Of een beetje ruig”, zei hij. Zijn twee handen op de twee klavieren, z’n voorvoeten over de pedalen en een heel woud aan registers open. Het orgel brulde. Wat een geluid! Ja, met zo’n orgel kun je de kerkruimte wel vullen. Daarna toverde Niek allerlei bladmuziek uit een smal aktetasje, dat naast hem stond op de organistenstoel. Telkens weer een andere melodie en klankkleur. “Dit stukje heb ik van internet geplukt”, zei hij. Niek speelde ze allemaal moeiteloos. “Zal ik nog wat vertellen over het orgel?”. En Niek vertelde in rap tempo over het orgel en over de renovatie in 1971. Maar hij wist ook veel te vertellen over andere orgels in Nederland en zelfs over orgels in het buitenland, zoals bijvoorbeeld in Passau. 

We konden ook nog even een kijkje nemen in het binnenste van het orgel. Niek vertelde er enthousiast over. Wat een indrukwekkend instrument! 

Na Niek bedankt te hebben, verliet ons kleine gezelschap de organistenruimte. We gingen de steile trap met de smalle treden achterwaarts naar beneden en stonden even later weer in de vrijwel lege kerk. Het orgel begon weer te spelen. Ik keek nog een keer naar dat orgel in die fraaie orgelkas en met dat mooie geluid. Een pareltje….hier in Bodegraven!

Na enige tijd zweeg het orgel en vrijwel op het zelfde moment hield het op met regenen.
Het was duidelijk; de weergoden en het orgel hadden onder een hoedje gespeeld.

Gerard Huijboom

Klik hier voor een verslag van de Open Monumentendag 2017

Donderdag 19 oktober

 

(info@hervormdbodegraven.nl) 

Welkom in onze gemeente

Over deze website

Aanmelden Nieuwsberichten

Info kerkbalans?! Klik hier!