Facebook Twitter Google Plus

Homoseksualiteit in Bodegraven

10 december 2019   |   Door E M (Redactielid)
Eigenlijk kunnen we er niet meer om heen:) ‘andersgeaarden’ in onze maatschappij en dus ook in onze kerk. Van alle kanten worden we er mee geconfronteerd. En de discussies daarover zijn vaak niet mild.


Jan-Willem Herweijer: Vooral in orthodoxe kring slijpen we de messen en hebben we de bekende Bijbelteksten paraat. Ruim een jaar geleden kwam de inmiddels bekende Nashvilleverklaring uit waarin nog eens duidelijk werd gesteld wat wij van homoseksualiteit moeten vinden. Het heeft heel wat stof doen opwaaien en ook heel veel pijn veroorzaakt.

Maar in onze gemeente van Bodegraven/Nieuwerbrug bleef het rustig. Het was een beetje zoals de titel van een recent EO-programma: “Ik ben er geen, ik ken er geen”. Wat je niet ziet, is er niet. Het is er niet? In een gemiddelde zondagse dienst in de Dorpskerk zouden er toch zeker zo’n 30 moeten zitten. Kent u ze, ken jij ze? Velen voelen zich een eenling die dit als geheim met zich meedragen en dan betrek ik daarbij ook de ouders. Uit ervaring weet ik dat die 30 er al lang niet meer zitten. Ze zijn stilletjes uit de kerk vertrokken of hebben de kerkdeur met een harde klap dichtgeslagen. We zijn ze kwijt, omdat wij hen niet zagen zitten.

Ruim drie jaar geleden heb ik (Jan-Willem) beide kerkenraden per brief benaderd om hier iets mee te doen. Ik schreef die brief nadat ik voor de derde keer aan het graf had gestaan van iemand die vast was gelopen met zijn geaardheid en zich van het leven had beroofd. Alle drie christen uit een ‘zware’ kerk. Dat heeft mij diep geraakt: De vrees dat dit onze gemeente een keer zou gebeuren, zorgde ervoor dat ik de kerkenraden aansprak.

In de afgelopen jaren  heb ik al vaker met wijkouderlingen en onze predikanten over dit onderwerp gesproken. Wat mij elke keer weer opviel, was de oprechte verlegenheid met dit onderwerp. Er werd teruggegrepen op bijbelteksten en de uitleg daarvan, maar als het om onze homo’s en lesbiennes als onze naaste ging, was er steeds weer die verlegenheid. Als ‘ervaringsderskundige’ heb ik ook met honderden homo’s en lesbiennes gesproken. Wat een ongelofelijke pijn, eenzaamheid en onbegrip ben ik tegengekomen, juist in onze orthodoxe kringen. En wees eens eerlijk: Hoeveel kent u er in onze gemeente?  

Net als de Nasvilleverklaarders komen we vaak niet verder dan “maar in de Bijbel staat…”. En ook daarover verschillen de visies dan weer. Maar wordt het niet eens tijd om eerst eens een warm nest te gaan vormen voor onze homoseksuele broeders en zusters? Dan gaat het niet om goedkeuring of afkeuring. Dan gaat het er in de eerste plaats om dat zij er bij horen, dat zij niet als anders worden gezien maar als mensen waar God Zijn hand op heeft gelegd bij de doop: Ik wil ook met jou te maken hebben.

Toen ik zelf als 22-jarige mijn verhaal tegen mijn ouders vertelde, was het eerste wat mijn moeder zei: “Maar jongen, heb je daar al die tijd alleen mee gelopen?" En dát is wat ik bij de hele gemeente wil neerleggen: laat niemand daar alleen mee lopen, leg de loper uit en praat met hen over wie God wil zijn in alle omstandigheden. Daarbij ga ik niet voorbij aan allerlei visies vanuit de Bijbel op dit onderwerp. Daar is genoeg over te zeggen. Maar inmiddels zijn de standpunten over homoseksualiteit verworden tot ijkpunten van de orthodoxie. Eén stuk in de krant of op ‘social media’ en de felle en harde reacties vol bijbelteksten barsten los. En tegelijkertijd gaan we voorbij aan de mensen waarover het gaat. Geloof me: elke bijbeltekst die ook maar iets met homoseksualiteit te maken zou kunnen hebben, is wel honderd keer dwars door elke homo of lesbienne heen gegaan.

Maar hoe moet het dan? Hoe moet je hier mee omgaan? We mogen ons niet meer verschuilen achter onwetendheid en ik denk dat we ons ook moeten onthouden van een snel en makkelijk oordeel. Er wordt zoveel óver homoseksuelen gepraat en zo weinig mét hen. Al enige tijd geleden hebben de kerkenraden een vertrouwenscommissie ingesteld van mensen die zich met dit onderwerp bezig houden. Inmiddels zijn de leden al meerdere keren bij elkaar geweest en hebben zij ook gesproken met homo’s en lesbiennes en hun ouders over hun ervaringen in onze gemeente. De kerkenraden zullen ook duidelijk moeten zijn over punten als relaties, toegang tot de ambten en het huwelijk voor mensen van hetzelfde geslacht. Daarbij zal de Heere God leidend moeten zijn en niet de traditie of ons gevoel. Via Kerkklanken zullen de kerkenraden en de vertrouwenscommissie u op de hoogte houden van de vorderingen.

Maar in de tussentijd zitten er nog steeds die tientallen jongeren en ouderen in onze gemeente die wij letterlijk niet zien zitten. Wat moet die jongen of dat meisje van 16 die dit bij zichzelf ontdekt? Wat moet die man of vrouw die omwille van de omgeving toch maar getrouwd is en een gezin heeft? Stap eens over uw verlegenheid heen, stel u open, kom niet gelijk met ‘oplossingen’, met bijbelteksten maar wees dat luisterende oor, die schouder, die christen die omziet naar zijn of haar  naaste.

En jij, zelf homo of lesbisch? Misschien heb je er nog nooit met iemand over gesproken. Dit stukje gaat alweer óver jou en mét jou is er nog geen woord over gewisseld. Ik heb maar één advies en dat heb ik zelf ervaren: praat met God, gooi het er uit. Want God heeft geen kast. Je bent geen ‘foutje van God’. Ook met jouw leven heeft God een bedoeling. En waag het er maar op om ook met je ouders te praten, met vrienden. En neem God daarbij mee. Dacht je dan dat het ooit fout zou kunnen gaan? Ik kan en wil niet anders dan geloven dat de gemeente van Bodegraven/Nieuwerbrug om je heen staat met de liefde van Christus.

Jan-Willem Herweijer (gemeentelid)
jwherweijer@gmail.com 




(info@hervormdbodegraven.nl)