Facebook Twitter Google Plus

Hannah in Ethiopië -4-

5 juli 2022   |   Door EvV (Redactielid)
5 juli - Nu ik een aantal weken langer dan gepland hier ben, is er ook wat ruimte gekomen om wat andere dingen te doen.

Zo ben ik een week mee geweest naar Mursi – een stam in het zuidwesten van het land. Het predikantsechtpaar (Amerikaans-Ethiopisch) uit de IEC in Debre Zeyt heeft daar voor meer dan tien jaar als zendelingen gewoond, en gaan regelmatig terug om mensen te bezoeken en de kerk te ondersteunen. Er was nog een plek over in de auto, dus kon ik mee.

In het vorige bericht schreef ik over een bruiloftsfeest, de meles. De jongen die trouwde komt uit de Mursi stam, en is opgegroeid in het gezin van het predikantsechtpaar van de IEC. Deze keer was het hoofddoel van de reis om de meles in Mursi te vieren. Tegelijk gaf dat mij de gelegenheid om een hele andere kant van missionair werk te zien: ze hebben daar destijds een school opgezet, geholpen met het opzetten en ondersteunen van de kerk, en de jongen die is getrouwd werkt nu samen met een groep mensen aan de vertaling van de Bijbel in de lokale taal.

Na een reis van in totaal een uur of 18 verspreid over twee dagen, grotendeels over onverharde wegen, kwamen we aan in het dorp. Een compleet ander klimaat en cultuur: meer warmte en vocht (meer tropisch), groene bergen, stukjes regenwoud, een rivier, grashutjes, mensen met decoratieve littekens, vrouwen met gaten in hun oren en onderlip voor houten platen... De Mursi zijn half-nomaden: ze wonen in hutten gemaakt van leem en gras, en leven van hun koeien en gewassen (vooral mais en sorghum).

Wat betreft hun uiterlijk komen de Mursi arm over, maar als je een tijdje met ze optrekt kom je erachter dat dit niet per se zo is, de Mursi horen zelfs bij de welvarendere stammen. Veel mensen in steden en dorpen zijn veel armer en afhankelijker van anderen, terwijl daar het leven in een hut als armoede wordt gezien. Dit geeft een heel ander perspectief op wat armoede is: voor de Mursi is het is hun keuze om niet echt permanente huizen te bouwen (ze zijn half-nomaden), om kinderen naakt rond te laten lopen en om hun welvaart niet in geld of spullen uit te drukken.

Het leven daar is back-to-the-basics: hebt geen internet of mobiel bereik (daar moet je eerst een kwartier voor lopen), alleen een beetje elektriciteit als de zon schijnt, water herbruik je zo vaak mogelijk, omdat je het uit de rivier moet halen. De dichtstbijzijnde stad met een winkel is 2 uur rijden met de auto. Het leven zelf kost meer tijd daar, maar dat is ook wel goed om een keer te doen. Je hoofd wordt helemaal leeg, en het is verrassend hoeveel tijd je over hebt als je niks met je telefoon kan doen...

Het was echt ontzettend gaaf om dit mee te maken. Ik heb veel van hun cultuur meegekregen: we hebben gekeken bij de slacht van een koe voor het feest, in het donker in het bos gedanst met andere jonge vrouwen uit het dorp, de dag erna de koe opgegeten, en we waren onderdeel van de bruiloftsceremonie. Gelukkig voor mij als ‘stijve Nederlander’ is hun dans niet moeilijk, alleen erg vermoeiend in de warmte daar. Tijdens het feest waren er ook een aantal christelijke dansen, het was mooi om op deze manier een deel te worden van hun cultuur, en ook van hun uiting van geloof en blijdschap.

Op zondag zijn we naar de lokale kerk geweest, waar pastor Tim (van de IEC hier) preekte. Het is verrassend hoeveel je van een preek begrijpt als iemand handen en voeten gebruikt! We hebben veel mensen bezocht, onder andere op de velden, waar ze de oogst bewaakten tegen vogels en apen. We hebben met de Mursi gegeten, gepraat, gebeden en gelachen. Elke dag zwommen en wasten we in de rivier. We keken naar de sterren, het was zo helder dat we de hele Melkweg konden zien.

Contact maken met de Mursi vond ik in het begin erg lastig: de lokale taal is het Mursinya, een paar mensen kunnen Amhaars. Maar geen van hen kon Engels, en mijn Amhaars is niet goed genoeg om echt met mensen te kunnen praten. Op de laatste avond zaten we met een groep vrouwen / tienermeiden bij elkaar, en begonnen we elkaars talen na te praten. We hebben ontzettend gelachen, en door middel van dingen aanwijzen heb ik heel wat woorden kunnen leren. Op dat moment voelde ik de connectie met de Mursi het sterkst, en het is jammer dat een week zo snel voorbij gaat.

Eenmaal terug in Debre Zeyt gaat het leven hier ook weer gewoon door. Binnenkort komt er waarschijnlijk een sportdag in Shala, een dorp op zo’n 3 uur rijden van hier, waar Addis Alem een aantal projecten heeft lopen. Dat wordt nog wel een uitdaging: 120 kinderen van 4 tot 7 jaar een dag bezighouden... Het werk voor de Children Ministry gaat ondertussen ook richting de afronding. En dan over een week of twee weer richting Nederland!

Groeten uit Ethiopië!

Hannah Nijsse

Meer info: www.addisalem.nl

* * * *

Meer lezen van Hannah in Ethiopië, lees haar vorige stukjes